ساختمان دربند پیکرهای واحد از همنشینی متضادها در بافت شهری است که صلبیت سنت را با شفافیت مدرنیته در هم میآمیزد. نمای بنا با دیالوگ بصری میان آجر گرمِ کشیده و سنگ مرمریت تیره با لبههای نرم، هویتی وقارآمیز و پویا یافته است. این پوسته سیال با بازی حجمها، بالکنهای پیشآمده و پسرفته و نورپردازی حسابشده، ضمن ایجاد عمق و حرکت، حریم خصوصی را با ظرافت مهار کرده و دید گشودهای به منظر محیطی فراهم میسازد.