پروژه مسکونی [خانه مشبک] در بافتی شهری با تراکم متوسط واقع شده است که چالش اصلی طراحی آن، ایجاد تعادلی پویا میان حفظ حریم خصوصی ساکنان و بهرهگیری بهینه از نور طبیعی روز بوده است. این بنا با [تعداد] طبقه روی پیلوت، به عنوان حجمی میانافزا، با رویکردی مدرن و در عین حال وفادار به متریالهای بومی منطقه شکل گرفته است.ما به عنوان پوستهای دوگانه و شفاف طراحی شده است که با استفاده از الگوی آجرچینی مشبک (فخرومدین) در مقیاسی کلان، در مقابل جبهههای شیشهای سرتاسری قرار گرفته است. این ساختار آجری، نه تنها به عنوان یک فیلتر نوری مهارکننده عمل میکند، بلکه هویت کالبدی ساختمان را با بازی سایه و روشن در طول روز و ایجاد یک کل تودهای واحد تعریف مینماید.